Diving with Seahorses

Er zijn weinig zekerheden in het leven, maar dit is er eentje; De ´Lion King' is opgenomen in de binnenlanden van Tanzania. Verspreid over een wijds tapijt van groen gras staan reusachtige Boabab's en parasolbomen. Uit dit landschap reizen enorme rotsen op om vanaf daar de geboorte van de leeuwenkoning te verkondigen. De dieren dansen een stuk minder dan in de film, maar je kunt niet constant acteren - snap ik best. Op de een of andere manier vergeet echter elke toerist dit mooie stukje aarde. De bleekneuzen- alias mezungu-teller blijft makkelijk enkele dagen op nul staan.

Hoe anders is Zanzibar. De Mezunguteller slaat hier flink op hol. De bevolking lijkt te bestaan uit enkel Scandinaviërs en een verdwaalde Masai-krijger. Dit paradijselijke eiland is uitermate geschikt voor een aantal zaken: heel hard zweten, full moon parties en duiken. Het water is zo helder dat je het zonder problemen in een flesje spa zou kunnen verkopen (de smaak verschilt wel enigszins). Onder water is het een drukte van belang. Dolfijnen snorkelen voorbij, schildpadden kijken je verbaasd aan en zeepaardjes verschuilen zich in het koraal. 

Als ik helemaal tot rust wil komen kijk ik de 6-delige DVD-box 'Rail Away' van de EO. Terwijl het lommerrijke landschap op de beeldbuis aan je voorbijtrekt, wiegt de stem van Bob van der Houven je zachtjes in slaap.

Na een paar dagen in het hectische Dar es Salaam was het tijd om te ontstressen en ik besloot de 25 uur durende Tazara Railway Express naar het zuiden van Tanzania te nemen. Al snel bleek dat Bob treinreizen flink romantiseert. Nooit hoor je hem over vertragingen, terwijl die toch regelmatig voorkomen. Mijn Afrikaanse treintje had bij vertrek ruim acht uur vertraging. Een van de wagons was in Zambia ontspoord. Een ontsporing in Nederland is voorpaginanieuws, in Tanzania komt het niet verder dan een groot schoolbord bij de ingang van het station.

De Tazara railway is ruim 40 jaar geleden door de Chinezen in elkaar gesleuteld. De kwaliteit is precies wat je ervan verwacht; de schokbrekers zijn kapot waardoor de wagons meer schommelen dan een wipkip, alles piept en kraakt en de rails ligt zo horizontaal als een achtbaan met vijf loopings. Tel daarbij op dat de Afrikanen vergeten zijn enig onderhoud uit te voeren en je weet dat meneer Van der Houven er een zware dobber aan heeft om van deze trip een zoetsappige aflevering te maken. Het uitzicht maakt alle ongemakken overigens in een klap ongedaan. Uitgestrekte vlaktes, heuvels en bergen - wat is het mooi!

Ook vanaf 2800 meter is het uitzicht heerlijk. In de verte ligt mijn volgende bestemming - Lake Malawi.

Hotel Rwanda

RECTIFICATIE Ik wil deze post graag beginnen met een rectificatie. Meerdere malen kreeg ik te horen dat Ciska Dresselhuys nog niet dood is en zich derhalve niet in haar graf kan omdraaien. Ik heb de gewraakte passage ondertussen zo aangepast dat het de werkelijkheid beter weerspiegeld. Daarnaast wil ik Ciska en al haar fans mijn oprechte excuses aanbieden. Sorry.

Rwanda is een prachtig land. Groene heuvels en enkele vulkanen vullen het landschap. Het is tevens onafrikaanse te noemen. In de wegen zijn nauwelijks 'potholes' te vinden, de bussen vertrekken op tijd en politieagenten zijn pas na hevig aandringen om te kopen. De credits hiervoor gaan naar de niet onvriendelijke dictator Paul Kagame die sinds 2000 de touwtjes strak in handen heeft.

Het lijkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook. Wie nauwkeurig kijkt ziet diepe littekens. Langs de wegen vind je de resten van resten van funderingen van afgebroken huizen, opvallend veel mensen zijn verminkt en in elk dorp staat een monument. De genocide van 1994 is nog niet vergeten.

In 1994 vonden in 100 dagen tijd naar schatting 500.000 Tutsi's de dood. Het was een nauwkeurig georganiseerd genocide, uitgevoerd door de Hutu meerderheid. Toen de internationale gemeenschap ingreep was het al te laat. In een kerk 30 km ten zuiden van de hoofdstad Kigali komen de gruwelijkheden die tijdens de genocide plaatsvonden duidelijk naar voren. Hier vonden 2000 Tutsi's de dood, voornamelijk vermoord door geweervuur, knuppels en hakmessen. Hun kleding ligt opgestapeld op de kerkbankjes. Achter de kerk liggen de botten van 45.000 vermoorde Tutsi's.

"When they said 'never again' after the holocaust, was it meant for some people and not for others?" De Rwandees Apollon Katahizi die de genocide overleefde

Over de genocide zijn verscheidene goede films gemaakt. Een hiervan is Hotel Rwanda. Als rechtgeaarde ramptoerist kan ik het natuurlijk niet laten om een biertje te drinken in Hotel des Milles Collines. Zodat jullie er niet meer heen hoeven, volgt hier een korte IENS recensie.

'Niet net zoals in de film' is de eerste gedachte wanneer je de poort van het hotel doorloopt. Er is een zwembad en er wordt Heineken geschonken, maar dan heb je de belangrijkste overeenkomsten ook wel gehad. Het gevoel blijkt te kloppen. 'Hotel Rwanda' is namelijk opgenomen in Zuid Afrika. Niemand die het doorheeft moet de regisseur gedacht hebben. Het water in het zwembad is lauw en het dak waterdicht - tot zover niets de klagen. Het eten is echter een heel ander verhaal. De bestelde pasta carbonara heeft meer weg van een slappe tosti vergezeld door Belgische friet en dito mayonaise. De keurig geklede doch Afrikaans ruikende ober is onverbiddelijk. 'Het is prima eten en dat gaat niet terug naar de keuken.' Met tegenzin duw ik het droge brood naar binnen. Mijn tafelgenoten die daadwerkelijk kregen wat ze bestelden zijn echter niet beter af. Het voortreffelijke Primusbier maakt een hoop goed wat onmiddellijk weer ongedaan wordt gemaakt door de valse kat achter dito keyboard.

Conclusie:
Tafelgenoten: *****
eten: * (voor de Belgische mayo, de beste in drie maanden tijd)
bier: **** (1 ster aftrek aangezien we slechts kleine flesjes kregen in plaats van de gebruikelijke 0,72 liter)