Hotel Rwanda

RECTIFICATIE Ik wil deze post graag beginnen met een rectificatie. Meerdere malen kreeg ik te horen dat Ciska Dresselhuys nog niet dood is en zich derhalve niet in haar graf kan omdraaien. Ik heb de gewraakte passage ondertussen zo aangepast dat het de werkelijkheid beter weerspiegeld. Daarnaast wil ik Ciska en al haar fans mijn oprechte excuses aanbieden. Sorry.

Rwanda is een prachtig land. Groene heuvels en enkele vulkanen vullen het landschap. Het is tevens onafrikaanse te noemen. In de wegen zijn nauwelijks 'potholes' te vinden, de bussen vertrekken op tijd en politieagenten zijn pas na hevig aandringen om te kopen. De credits hiervoor gaan naar de niet onvriendelijke dictator Paul Kagame die sinds 2000 de touwtjes strak in handen heeft.

Het lijkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook. Wie nauwkeurig kijkt ziet diepe littekens. Langs de wegen vind je de resten van resten van funderingen van afgebroken huizen, opvallend veel mensen zijn verminkt en in elk dorp staat een monument. De genocide van 1994 is nog niet vergeten.

In 1994 vonden in 100 dagen tijd naar schatting 500.000 Tutsi's de dood. Het was een nauwkeurig georganiseerd genocide, uitgevoerd door de Hutu meerderheid. Toen de internationale gemeenschap ingreep was het al te laat. In een kerk 30 km ten zuiden van de hoofdstad Kigali komen de gruwelijkheden die tijdens de genocide plaatsvonden duidelijk naar voren. Hier vonden 2000 Tutsi's de dood, voornamelijk vermoord door geweervuur, knuppels en hakmessen. Hun kleding ligt opgestapeld op de kerkbankjes. Achter de kerk liggen de botten van 45.000 vermoorde Tutsi's.

"When they said 'never again' after the holocaust, was it meant for some people and not for others?" De Rwandees Apollon Katahizi die de genocide overleefde

Over de genocide zijn verscheidene goede films gemaakt. Een hiervan is Hotel Rwanda. Als rechtgeaarde ramptoerist kan ik het natuurlijk niet laten om een biertje te drinken in Hotel des Milles Collines. Zodat jullie er niet meer heen hoeven, volgt hier een korte IENS recensie.

'Niet net zoals in de film' is de eerste gedachte wanneer je de poort van het hotel doorloopt. Er is een zwembad en er wordt Heineken geschonken, maar dan heb je de belangrijkste overeenkomsten ook wel gehad. Het gevoel blijkt te kloppen. 'Hotel Rwanda' is namelijk opgenomen in Zuid Afrika. Niemand die het doorheeft moet de regisseur gedacht hebben. Het water in het zwembad is lauw en het dak waterdicht - tot zover niets de klagen. Het eten is echter een heel ander verhaal. De bestelde pasta carbonara heeft meer weg van een slappe tosti vergezeld door Belgische friet en dito mayonaise. De keurig geklede doch Afrikaans ruikende ober is onverbiddelijk. 'Het is prima eten en dat gaat niet terug naar de keuken.' Met tegenzin duw ik het droge brood naar binnen. Mijn tafelgenoten die daadwerkelijk kregen wat ze bestelden zijn echter niet beter af. Het voortreffelijke Primusbier maakt een hoop goed wat onmiddellijk weer ongedaan wordt gemaakt door de valse kat achter dito keyboard.

Conclusie:
Tafelgenoten: *****
eten: * (voor de Belgische mayo, de beste in drie maanden tijd)
bier: **** (1 ster aftrek aangezien we slechts kleine flesjes kregen in plaats van de gebruikelijke 0,72 liter)