Ode aan de Frituur

Ondertussen ben ik een weekje in Uganda, maar ik kan het niet laten om alsnog wat te schrijven over de Keniaanse keuken. Allicht omdat men in Uganda weinig anders lijkt te eten dan slappe patat, droge kip en matooke (een smakeloos prutje gemaakt van gestoomde groene bananen).

Mijn voorliefde voor de frituur heb ik nooit onder stoelen of banken geschoven. Als Bart de Graaff bij mij op de stoep stond met het W.K.I.J.S.V.W.M-bord  (Waar Kan Ik Je 'S nachts Voor Wakker Maken) in de hand, dan had ik waarschijnlijk geantwoord "een broodje Mexxie". Het broodje Mexxie heeft in Kenya overigens stevige concurrentie. Zo is in Mombasa een maand geleden de eerste kebab-zaak geopend. Waarschijnlijk is de eigenaar eens bij Snackbar Het Snorretje in Amsterdam-Oost geweest. Hij serveert de delicatesse namelijk met pindasaus.

Wanneer het om frituren gaat, heb ik in de Afrikanen mijn evenknie gevonden. Vis, geit en bitterballen (jaja!). Alles gaat in het pruttelende vet. In tegenstelling tot Het Snorretje komen er zo nu en dan Michelin waardige gerechten bovendrijven.

De tilapia vis (het neefje van de diepgevroren tilapia-filet) zwemt rustig rond in zijn natuurlijke habitat, het Victoria meer. Zo nu en dan raakt het rode stekelige visje verstrikt in een visnet. Enkele uren later maakt het beestje kennis met de pruttelende vetbak en belandt het op mijn bord. Geserveerd met groente die het midden houdt tussen zeewier en spinazie en Ugali (plakkerige mais-meuk) zou het niet misstaan in het drie-sterren restaurant van Jonnie Boer.

Je zou in Kenya moeten struikelen over de michelin-sterren, ware het niet dat ze er nog niet hebben gehoord van fatsoenlijk damast en je altijd zit in een ongemakkelijke plastic tuinset. Daarnaast is bestek vaak in geen velden of wegen te bekennen. Bestek is overigens totaal overbodig voor het lokale fingerfood. Of zoals ze het zo mooi zeggen in Kisumu "Je hebt een prachtige bestekset bij je geboorte gekregen". Die bestekset moet overigens wel af en toe in de vaat, anders zit je weken aan de Norit.

Dan nog even dit. Een anoniem familielid van Beatrix vroeg mij uit te zoeken of 'het water onder de evenaar andersom het putje uitstroomt als daarboven'. Nou Jan Willem, ik heb voor je uitgezocht of de Coriolis-kracht daadwerkelijk bestaat. Het resultaat vind je in onderstaande video's met een hoog 'Nieuws uit de Natuur' gehalte.

Koud Kenya

Dag kust, op naar de binnenlanden! Met de bus van Mombasa naar Nairobi is net een dagje Safaripark Beekse Bergen. Zebra's, gazelles en te warm gewassen struisvogels staan rustig langs de kant van de weg.

De snelweg heeft overigens nog een paar eigenaardigheden. Kenyanen hebben de neiging objecten te gebruiken voor andere doeleinden dan de bedenker voor ogen heeft gehad. Waarom zou je een snelweg alleen gebruiken voor verkeer? Zo een mooi vlak stuk asfalt is tevens een perfecte ontmoetingsplek en markt. Om het leven van de marktbezoekers iets veiliger te maken zijn er op de snelweg perfect gacamufleerde 'speedbumps' geplaatst. Als de chauff ze over het hoofd ziet doen ze dienst als lanceerbasis en is de matatu een gewillig projectiel.

Ik was door de inwoners van de kust gewaarschuwd voor de enorme kou rondom Nairobi. 25 graden Celcius is inderdaad even wennen als je minimaal 35 gewend bent. En 's avonds koelt het af tot een graadje of 15 - waar is de CV als je hem nodig hebt?

Nairobi - Nairobbery in de volksmond - heeft een niet al te goede naam. Met Johannesburg en Lagos strijdt het om de titel "gevaarlijkste stad van het continent". Naast enorme sloppenwijken heeft het echter ook een 'posh' gedeelte. De plaatselijke elite heeft mooie vila's voor zich laten bouwen die zich kunnen meten met de Hamptons. Hoezo corruptie?

Een goede twee uur reizen ten noorden van Nairobi passeer je de evenaar. En als je denkt het warmste stukje aarde daar te hebben gevonden, zie je plotseling sneeuw. Mount Kenya is na de Kilimanjaro (Kili voor intimi) de hoogste berg van Afrika. Mijn paar procent Oostenrijks bloed begon te tintelen; op naar de top! Ik zal jullie net vermoeien met verhalen over kou (twee broeken, een t-shirt, hemd, trui, longsleeve, fleecevest, jas en nog een t-shirt als muts), een beetje hoogteziekte en het plaatselijke dierenrijk dat het landschap opfleurt (olifantjes, apen en XXL hamsters). De foto's zeggen genoeg.

Ook mijn Nederlandse bloed begon onlangs sneller te stromen. Eindelijk weer lekker fietsen - door Hells Gate National Park. Mijn oude vertrouwde Gazelle staat momenteel uit te rusten in Twello, dus de rit ging per mountainbike van Chinees fabrikaat. Het stalen ros stuurde mij met veel gekreun en gesteun door de plaatselijke voedselketen.

Tenslotte nog een vraag voor de oplettende lezer. Op een recht stuk weg richting het noorden passeerde ik de evenaar drie keer. VRAAG: Hoeveel evenaars is Kenya rijk?

 

Luilekker-Eiland Lamu

Na een dodelijke cocktail van Lariam en de nodige reistabletje was ik helemaal klaar voor de trip naar Lamu, een eilandje nabij de Somalische kust. Ik was gewaarschuwd voor een "bumpy ride", maar met de vervoersmaatschappij TSS zou het allemaal wel meevallen. Of dat zo is, heb ik aan den lijve ondervonden.

Het Nederlandse openbaar vervoer biedt weinig service, maar TSS doet er graag een schepje bovenop. Door het horten en stoten van de bus lijkt het alsof je in een vliegtuig zit met de nodige turbulentie. De bus heeft er er moeilijk me en piept en kraakt dat het een lieve lust is. Aan de snelheid zal het niet gelegen hebben - het grootste gedeelte van de reis kwam de chauff niet verder dan de tweede versnelling. Verder moet de bus zo vol mogelijk waardoor het hele gangpad volstaat en je een kindje op schoot gedropt krijgt. Je maakt wat mee (-;

Vanaf het busstation moet je met een bootje naar Lamu Island. De gewone ferry, de “Jetty”, sla ik over en neem de speedboat naar Lamu Town. De vorige dag is een van de twee Jetty’s gekapseisd waarbij 9 mensen verdronken. Er waren rond de 110 passagiers aan boord, twee keer zoveel als toegestaan.

Lamu Town staat op de UNESCO world heritage lijst. Het de oudste stenen stad van de Afrikaanse Oostkust. Auto's zijn er niet, behalve een vrachtwagen met drie wielen die als ambulance dient. Voor de rest zijn ze voor vervoer afhankelijk van ezeltjes. En die zijn er dan ook in overvloed. Van mensen tot enorme stenen. Alles wordt ermee vervoerd. 's Avonds worden houtvuurtjes in de nauwe straatjes gestookt waarop lekkere gerechtjes worden bereid. 

Ondanks al dit moois zin de toeristen in Lamu op twee handen te tellen. Somaliers die voor Piet Piraat spelen (Al Shabaab - dat heeft niets met het Royal al Shabab servies te maken...) gooien roet in het eten door ontvoeringen. Op het eiland zijn de elite eenheden van het Kenyaanse leger aanwezig om de veiligheid te garanderen. Nu ik ze gezien heb, vraag ik me alleen af hoe shabby de rest van het leger eruit ziet.

Een tochtje met een plaatselijke zeilboot, de Dhow, wordt in de Lonely Planet als toppertje gepresenteerd. Dan ben ik natuurlijk meteen om. Door 'agenten' van schemerige Dhow-trip-kantoortjes wordt je in de haven verleid tot een tripje. Het is echter beter om direct bij de echte kapitein te boeken. Dat scheelt je een hoop geld en geeft de crew van het schip een veel eerlijker inkomen (na intensief onderzoek blijken de agenten meer dan 50% van de prijs achterover te drukken...). 

Ik voer met de crew van Urembo. Ik weet niet of ik reclame mag maken om mijn eigen blog, maar als je in Lamu bent is dit de crew die je wilt hebben. Erg 'Hakunama Matata' en 'Pole Pole'. Foto's zeggen soms meer dan duizend woorden, dus ik verwijs gemakshalve even naar de producties onderaan de post. (-:

Ik ben alweer terug in Mombasa. Dit keer met de bus van Thameed. De chauff dacht dat hij Colin McRae was, waardoor de rit met 1,5 uur werd ingekort. 

En dan nog even kort een berichtje onder de categorie 'Fiona Hering'. Weet iemand of er een Elle Style Guide is voor Afrika? Zo ja, dan staat er waarschijnlijk in dat het hip is om westerse jaren 90 T-Shirts te dragen. Ik heb al heel wat Nederlandse shirts gezien als 'Heineken - service met en ster', 'KNVB 1997' en zelfs van Ajax uit de Umbro-tijd. Modieuze twist die ik steeds vaker tegenkom: een opgefleurde versie van een oud t-shirt. Met wat verf, garen en oude lappen kom je een heel eind.

Over een weekje de volgende blog - Koud Kenya.

Kinderboerderij Mombasa

Een gemiddelde kinderboerderijbezoeker zou zich thuis voelen in Mombasa. Katten en kipper zwerven vrij rond, geiten grazen rondom de kerk en koeien grazen tussen het afval langs de straten.
Op die straten is het overigens een drukte van belang. Taxi s, matatus, tuktuk s en brommers strijden om de beschikbare centimeters. De toeter is in deze strijd een belangrijk machtsmiddel. In eerste instantie klinkt het allicht wat aggressief, maar het is kennelijk juist vriendelijk bedoeld. Een gemiddeld toetergesprekje : "toet" (jambo pas op, ik kom eraan!), "toet toet" (je kunt er rechts langs), "toet" (dank en een prettige dag).
In de matatu 's - kleine vrolijk gekleurde minibusjes waar je makkelijk met 12 personen in kan - gaat het getoeter op de melodie van een Bob Marley nummer. Raggae is nog steeds erg 2012. Zelfs in de plaatselijke nachtclub. Als Lenny van de Voice dat eens wist...
De volgende post komt uit luikekkerland Lamu. Verwacht vooral veel zon, zee, ztrand (sic.) en een luie Laurens.
Al swypend vanaf mijn htc - met kuren. Het beestje houdt niet van tropisch...