Luilekker-Eiland Lamu

Na een dodelijke cocktail van Lariam en de nodige reistabletje was ik helemaal klaar voor de trip naar Lamu, een eilandje nabij de Somalische kust. Ik was gewaarschuwd voor een "bumpy ride", maar met de vervoersmaatschappij TSS zou het allemaal wel meevallen. Of dat zo is, heb ik aan den lijve ondervonden.

Het Nederlandse openbaar vervoer biedt weinig service, maar TSS doet er graag een schepje bovenop. Door het horten en stoten van de bus lijkt het alsof je in een vliegtuig zit met de nodige turbulentie. De bus heeft er er moeilijk me en piept en kraakt dat het een lieve lust is. Aan de snelheid zal het niet gelegen hebben - het grootste gedeelte van de reis kwam de chauff niet verder dan de tweede versnelling. Verder moet de bus zo vol mogelijk waardoor het hele gangpad volstaat en je een kindje op schoot gedropt krijgt. Je maakt wat mee (-;

Vanaf het busstation moet je met een bootje naar Lamu Island. De gewone ferry, de “Jetty”, sla ik over en neem de speedboat naar Lamu Town. De vorige dag is een van de twee Jetty’s gekapseisd waarbij 9 mensen verdronken. Er waren rond de 110 passagiers aan boord, twee keer zoveel als toegestaan.

Lamu Town staat op de UNESCO world heritage lijst. Het de oudste stenen stad van de Afrikaanse Oostkust. Auto's zijn er niet, behalve een vrachtwagen met drie wielen die als ambulance dient. Voor de rest zijn ze voor vervoer afhankelijk van ezeltjes. En die zijn er dan ook in overvloed. Van mensen tot enorme stenen. Alles wordt ermee vervoerd. 's Avonds worden houtvuurtjes in de nauwe straatjes gestookt waarop lekkere gerechtjes worden bereid. 

Ondanks al dit moois zin de toeristen in Lamu op twee handen te tellen. Somaliers die voor Piet Piraat spelen (Al Shabaab - dat heeft niets met het Royal al Shabab servies te maken...) gooien roet in het eten door ontvoeringen. Op het eiland zijn de elite eenheden van het Kenyaanse leger aanwezig om de veiligheid te garanderen. Nu ik ze gezien heb, vraag ik me alleen af hoe shabby de rest van het leger eruit ziet.

Een tochtje met een plaatselijke zeilboot, de Dhow, wordt in de Lonely Planet als toppertje gepresenteerd. Dan ben ik natuurlijk meteen om. Door 'agenten' van schemerige Dhow-trip-kantoortjes wordt je in de haven verleid tot een tripje. Het is echter beter om direct bij de echte kapitein te boeken. Dat scheelt je een hoop geld en geeft de crew van het schip een veel eerlijker inkomen (na intensief onderzoek blijken de agenten meer dan 50% van de prijs achterover te drukken...). 

Ik voer met de crew van Urembo. Ik weet niet of ik reclame mag maken om mijn eigen blog, maar als je in Lamu bent is dit de crew die je wilt hebben. Erg 'Hakunama Matata' en 'Pole Pole'. Foto's zeggen soms meer dan duizend woorden, dus ik verwijs gemakshalve even naar de producties onderaan de post. (-:

Ik ben alweer terug in Mombasa. Dit keer met de bus van Thameed. De chauff dacht dat hij Colin McRae was, waardoor de rit met 1,5 uur werd ingekort. 

En dan nog even kort een berichtje onder de categorie 'Fiona Hering'. Weet iemand of er een Elle Style Guide is voor Afrika? Zo ja, dan staat er waarschijnlijk in dat het hip is om westerse jaren 90 T-Shirts te dragen. Ik heb al heel wat Nederlandse shirts gezien als 'Heineken - service met en ster', 'KNVB 1997' en zelfs van Ajax uit de Umbro-tijd. Modieuze twist die ik steeds vaker tegenkom: een opgefleurde versie van een oud t-shirt. Met wat verf, garen en oude lappen kom je een heel eind.

Over een weekje de volgende blog - Koud Kenya.